Όλα στο βωμό της ψηφοθηρίας

Από φιλοσοφικές ερωτήσεις μέχρι τον άκρατο λαϊκισμό, κυμαίνετε το επίπεδο του προεκλογικού αγώνα. Ο φόβος της ήττας από τη μια και η έλλειψη πολιτικής διαφοροποίησης από την άλλη, έχουν μετατρέψει τα δύο μεγάλα κόμματα σε τσίρκο με πρασινομπλέ παπαγαλάκια, κλόουν που προσπαθούν να εντυπωσιάσουν και ανιστόρητους βαρβάρους, να γίνονται κωμικοί πλέον εκατέρωθεν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το ακριβό εισιτήριο του τσίρκου το πληρώνει ο πολίτης ακόμα και τα χρήματά του κάνουν πρασινομπλέ φτερά. \
\
Είδαμε το ίδιο «έργο» ξανά και ξανά…. Εξοπλισμοί, προμήθειες, συγκάλυψη, προπαγάνδα…. Μήπως τελικά το σχέδιο των κομμάτων είναι πιο απλό; Μήπως ο καυγάς γίνεται τελικά για το πάπλωμα; Μήπως να δώσουμε την ευκαιρία και σε κάποιον άλλο χώρο μιάς και οι γνωστές παρατάξεις είναι πλέον σεσημασμένες; Μήπως να βγαίναμε απο το δίλλημα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, με μια Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας;

Ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας. (λαμογιές)

Άρχισε το ξεσκέπασμα σιγά σιγά. Το παράδειγμα του Μανούση-Παυλίδη φανερώνει μια πραγματικότητα στις δοσοληψίες κυβέρνησης και των «συνεργατών». Επιλέγει η εκάστοτε κυβέρνηση τα λαμόγια της, που στήνουν επιχειρήσεις σε μία νύκτα και μετά οδηγεί εκεί το δημόσιο χρήμα. Φυσικά οι εταιρίες αυτές είναι κατά κανόνα εκτός ορίων των νόμων (κυρίως φορολογικών και εργατικών) ώστε έτσι άνετα μπορούν να δημουργούντε ελλείμματα αρκετών εκατοντάδων ευρώ, που καταλήγουν στους ίδιους τους υπουργούς, μαύρα και αφορολόγητα. Όπως ακριβώς η saos και η ga ferries, που βάλανε τα «ναυάγια» στης άγονες γραμμές και εισπράττουν εδώ και χρόνια, σίγουρο ζεστό κρατικό χρήμα. Σίγουρα τα υπουργικά επιτελεία γνωρίζουν την ακαταλληλότητα των πλοίων, όπως και οι πλοιοκτήτες γνωρίζουν ότι τα πλοία τους σίγουρα θα επιλεγούν. Το σύστημα λοιπόν είναι απλό και σίγουρο. Το λαμόγιο από τσιράκι παρατρεχάμενο των βουλευτών γίνεται επιχειρηματίας. Οι υπουργοί οδηγούν στις εταιρίες αυτές πακτωλό χρημάτων. Τα λαμόγια αποδίδουν τη συμφωνιμένη μίζα στον υπουργό και ο κύκλος της κομπίνας κλείνει εκεί. Την πλήρη εχεμύθεια εξασφαλίζει η ομερτά, αφού το λαμόγιο είναι στον αέρα χωρίς ασφαλιστική και φορολογική ενημερότητα αλλά «νομιμοποίητε» από τους παραλήπτες των χρηματισμών. Είναι όμως τόσο ξεδιάντροποι που τολμάνε να δημοσιοποιούν τα νταλαβέρια τους οι μέν γιατί δε διώκονται και οι δε γιατί το μαύρο χρήμα δε φαίνεται πουθενα. Τώρα οι απλήρωτοι και συχνά ανασφάλιστοι εργαζόμενοι στις εταιρίες αυτές όπως φαίνεται δεν ενδιαφέρουν καμιά εξουσία

Ποιος είναι ο Φώτης Μανούσης;

Ο καθηγητής από τη Νίκαια Φώτης Μανούσης, υπήρξε στέλεχος της ΝΔ και στενός συνεργάτης του πρώην Δημάρχου Θεσσαλονίκης Σωτήρη Κούβελα. Στα μέσα της δεκαετίας του 80 αναλαμβάνει καθήκοντα Γενικού Γραμματέα στο Δήμο, ενώ λίγο αργότερα ορίζεται υπεύθυνος για το δημοτικό ραδιόφωνο και την τηλεόραση TV100. Το πρόσωπο του γίνεται γνωστό στη συμπρωτεύουσα στα επεισόδια του Σέιχ Σου. Η ΕΛΑΣ με αρχηγό το Νίκο Αρκουδέα ξηλώνει τις κεραίες τις δημοτικής ραδιοφωνίας και ο Φώτης Μανούσης εμφανίζεται χτυπημένος από τα ΜΑΤ. Το 1989 ο Σωτήρης Κούβελας με την κυβέρνηση Τζανετάκη, αναλαμβάνει καθήκοντα Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ και ορίζει Γενικό Γραμματέα το δεξί χέρι του Φώτη Μανούση. Ο τότε ΓΓ κατάφερε να διατηρήσει τη θέση του και στην κυβέρνηση Ζολώτα, μέχρι να αναλάβει το Υπουργείο ο Κώστας Λίασκας, που τον ανάγκασε να παραιτηθεί μετά από διάβημα του στον Πρωθυπουργό.

Το 1990 ο Φώτης Μανούσης αγόρασε τον τηλεοπτικό σταθμό New Channel, που λειτούργησε ως μέσο στήριξης της ΝΔ. Την περίοδο εκείνη ήρθαν στο φως πολλές καταγγελίες από φορείς και κατοίκους της Θεσσαλονίκης που έκαναν λόγο για μεταφορά εξοπλισμού από την δημοτική τηλεόραση TV100, στο καινούργιο κανάλι. Ωστόσο καμία από τις καταγγελίες δεν προχώρησε δικαστικά και όλα έμειναν στο επίπεδο της φημολογίας. Ο σταθμός δεν κατάφερε να γίνει ανταγωνιστικός και έτσι το 1999 πωλήθηκε στον εκδότη Μιχάλη Ανδρουλιδάκη. Η εξαγορά έφερε ζεστό χρήμα 5,5 δις δραχμών στα χέρια του Φώτη Μανούση, που έβαλε πλώρη για να κατακτήσει μια θέση στον κλάδο της ναυτιλίας.

Η εταιρεία λαϊκής βάσης ΣΑΟΣ με έδρα τη Σαμοθράκη, βρέθηκε σε δεινή θέση μετά την ναυπήγηση του δευτέρου πλοίου της «ΣΑΟΣ ΙΙ». Το 2001 η εταιρεία μετατράπηκε σε νομικής μορφής Α.Ε και ο Φώτης Μανούσης έχοντας ένα μεγάλο μερίδιο μετοχών έγινε στρατηγικός επενδυτής. Από τότε ξεκινά μια περίοδος ανέλιξης του νέου εφοπλιστή που κατάφερε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να δημιουργήσει ένα στόλο 11 πλοίων και να διεκδικήσει μερίδιο από την πίττα των άγονων γραμμών. Η επιχειρηματική δραστηριότητα του Φώτη Μανούση γιγαντώθηκε το 2003 και ένα χρόνο μετά οπότε και η Νέα Δημοκρατία κέρδισε τις εκλογές, ξεκίνησε το «πάρτυ των επιδοτήσεων».

Για την περίοδο 2004-2008 η εταιρεία ΣΑΟΣ εισέπραξε πάνω από 30 εκ ευρώ από κρατικές επιχορηγήσεις για να εξυπηρετήσει δρομολόγια της άγονης γραμμής με τα αργοκίνητα και παλιά πλοία του στόλου της. Ο πακτωλός των επιδοτήσεων, προκάλεσε την αντίδραση των ανταγωνιστών του Φώτη Μανούση που τον κατηγόρησαν για αδιαφανείς διαδικασίες και αθέμιτο ανταγωνισμό. Ο εφοπλιστής παρόλο που κλήθηκε από την Ένωση Επιχειρήσεων Ακτοπλοΐας μετά από καταγγελία του Προέδρου της Απόστολου Βεντούρη, προτίμησε την έξοδο φυγής και παραιτήθηκε χωρίς να δώσει εξηγήσεις. Σε καταγγελία προς το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας για την εταιρεία ΣΑΟΣ έχει προβεί και μία θυγατρική του Γεράσιμου Αγούδημου.

Ο κρατικός κορβανάς έδωσε σημαντική ώθηση στη ΣΑΟΣ, που από προβληματική εταιρεία, κατόρθωσε να εδραιωθεί με την παρουσία των πλοίων της σε όλο σχεδόν το Αιγαίο. Ο Φώτης Μανούσης κατάφερε να βάλει την εταιρεία στο χρηματιστήριο, ενώ το 2007 εξαγόρασε την εισηγμένη εταιρεία Γκάλης.

Παρόλα αυτά η μετοχή παραμένει υπό επιτήρηση από τον Απρίλιο του 2006 μέχρι και σήμερα. Επιπλέον το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας έχει δεχθεί καταγγελίες για τη ΣΑΟΣ από τοπικούς φορείς των νησιών όσο αφορά την αραίωση των δρομολογίων και την χρονική αθέτηση στις μισθολογικές υποχρεώσεις απέναντι στο προσωπικό της εταιρείας.

Σύμφωνα με πηγές, ο γαλάζιος εφοπλιστής δυσαρεστήθηκε με τον πρώην Υπουργό Αιγαίου Αριστοτέλη Παυλίδη, για την καθυστέρηση των κρατικών επιχορηγήσεων, αφού η ΣΑΟΣ είχε άμεση ανάγκη από ρευστό για επισκευές και εξαγορές πλοίων. Ο Φώτης Μανούσης θεώρησε λίγα τα 30 εκ ευρώ που παρέλαβε μέσα σε μια τέσσερα χρόνια για πλοία της δεκαετίας του 70. Εκμεταλλευόμενος την κομματική του ιδιότητα ασκούσε πιέσεις για όλο και μεγαλύτερο μερίδιο.

Χοντράδες

“Άλλο είναι ένας κλέφτης κατ' επάγγελμα, που ζει μ' αυτόν τον τρόπο γιατί δεν ξέρει άλλον, και άλλο είναι αν εσείς κλέψετε ένα βιβλίο επειδή δεν σας έφταναν τα λεφτά και θέλετε να το διαβάσετε την ίδια μέρα”
Δια στόματος Πάγκαλου η απόλυτη ατάκα προκειμένου να διαφοροποιήσει τα σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ από αυτά της ΝΔ. Τώρα ή φιλομαθή στελέχη του ΠΑΣΟΚ επί είκοσι χρόνια έφτιαξαν πέντε – έξι βιβλιοθήκες σαν αυτή της Αλεξάνδρειας, ή ο κύριος Πάγκαλος περνάει τον ελληνικό λαό για πολύ μεγάλο κορόιδο. Πάντως η δήλωση αυτή εμπεριέχει και την αλήθεια ομολογουμένη πως πρόκειται περί κλεφτών. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ κύριε Πάγκαλε είναι οι αποκλειστικοί υπαίτιοι για την κατάντια της Ελλάδας και της ελληνικής κοινωνίας. Τα στελέχη του δικομματισμού σας είναι οι αλήτες και οι τρομοκράτες που κατέλυσαν το πολίτευμα* δημιουργώντας την ολιγαρχία του κεφαλαίου, της οποίας υπαλληλίσκοι είστε τώρα. 'Όλοι οι φερόμενοι πρώην αγωνιστές, βολεμένοι όχι πίσω από ιδεολογίες, αλλά πίσω από συμφέροντα αποτελούν τους υπέρμαχους του στείρου συντηρητισμού που δολίως συγχέει την λαϊκή οργή με τον Στάλην.
Αυτή η χώρα υποφέρει από την ύπαρξη όχι νεαρών με εξάψεις, αλλά από ανίκανους γέρους που σαν τις βδέλλες δε λένε να ξεκολλήσουν πάνω από το λαϊκό κορμό.

* “Το πανεπιστημιακό άσυλο έχει καταργηθεί από τους τρομοκράτες και τους αλήτες της άκρας αριστεράς με την υποστήριξη των πολιτικών νεολαιών του ΚΚΕ και του ΣΥΝ”.

«Να απελάσουμε λαθρομετανάστες»

Το καταλάβαμε κύριε Πάγκαλε

Αυτές τις μέρες, θέλοντας και μη, παρακολουθήσαμε την προεκλογική δράση του κυρίου Πάγκαλου και καταλάβαμε και τη χρησιμότητά του στο ΠΑΣΟΚ. Ο κύριος Πάγκαλος λοιπόν έχει αναλάβει να περιορίσει όσο μπορεί την διαρροή ψήφων από το ΠΑΣΟΚ προς την αριστερά. Ο αντικομουνιστικός αγώνας του περιέχει προσωπικές επιθέσεις, αφηρημένες κατηγορίες, γενικευμένα προσωπικά συμπεράσματα και πλήρη απουσία επιχειρημάτων. Μια παρωχημένη λαϊκίστικη ρητορική, που πάει την Ελλάδα πίσω στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Εντάξει κύριε Πάγκαλε είναι σαφές ότι η αγωνία σας είναι η καρέκλα στη Βουλή, το έχετε αποδείξει και στο παρελθόν. Μη γίνεστε όμως και τυπικό δείγμα προπαγάνδας του καφενείου. Προσπαθήστε να πείσετε το λαό γιατί είστε καλύτερος από τους άλλους, όχι γιατί οι άλλοι είναι χειρότεροι από εσάς.
Η εύκολη λύση δεν είναι και η ορθή και προπαντός μην ανησυχείτε, κανείς δε μπερδεύτηκε τόσο ώστε να θεωρεί το ΠΑΣΟΚ αριστερό κόμμα. Μια χαρά νεοφιλελεύθεροι σοσιαλιστές είστε!

Πάγκαλος: Ο Αλαβάνος δεν έχει ωριμάσει πολιτικά και πνευματικά

Νέα αντιπαράθεση για τον κ. Πάγκαλο

Image making

Αγωνιά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας, μήπως η οικονομική κρίση μετατραπεί σε κοινωνική. Μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες υπογράμμισε ότι «την κρίση δεν τη δημιούργησαν οι εργαζόμενοι και είναι άδικο να την πληρώσουν αυτοί, την κρίση πρέπει να πληρώσουν οι υπεύθυνοι».
Ποιοι είναι όμως οι υπεύθυνοι κατά τον κύριο Πρόεδρο; Ο έμπειρος διπλωμάτης κατάφερε να ανέβει στην κορυφή της εκτίμησης όλων, εκ του ασφαλούς όμως.
Πόσο αποτελεσματικές μπορεί να είναι οι έμμεσες νουθεσίες προς τους εργοδότες που επιχειρούν χωρίς κοινωνική συνείδηση να εκμεταλλευτούν την κρίση;
Μήπως έχει επέλθει ήδη κοινωνική κρίση εξαιτίας της ασυδοσίας και ανομίας των εργοδοτών, που απλώς αδιαφορούν για τους νόμους και το εργατικό δίκαιο;
Μήπως τα μετρημένα λόγια του Προέδρου απλά χαϊδεύουν τα αφτιά των εργαζομένων και δε φτάνουν σε αυτά των κεφαλαιοκρατών; (αφτιά που δεν ιδρώνουν)
Στο ίδιο κλίμα υπήρξε και η πολύ σωστή επισήμανση ότι συχνά οι κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν τις ιδιαιτερότητες κάθε κράτους-μέλους για να προσθέσει ότι οι κυβερνήσεις θα πρέπει να είναι πιο τολμηρές και διεκδικητικές έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να μην διστάζουν να πουν «όχι», όπως και ο υπαινιγμός για το Σύμφωνο Σταθερότητας, ότι επενδύσεις στον τομέα της παιδείας ή που δημιουργούν θέσεις απασχόλησης δεν θα έπρεπε να προσμετρούνται στο έλλειμμα. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξέφρασε μικρές προσδοκίες για τις δράσεις αντιμετώπισης της κρίσης σε διεθνές επίπεδο, αναγνωρίζοντας ότι πρόκειται για δύσκολη και ευαίσθητη περίοδο.

ξεκάθαροι στόχοι

Καλά που είναι πρωθυπουργός ο Καραμανλής και βολεύονται οι «γκουρού» της πολιτικής. Πρόκειται περί τραγικής ανικανότητας του πολιτικού κόσμου, που έχοντας εξασφαλίσει την οικονομική ανεξαρτησία με το δημόσιο χρήμα, επιδίδεται σε ένα βαριεστημένο και βαρετό επαναλαμβανόμενο μοτίβο διαπιστώσεων που μπορεί να κάνει ο καθένας χωρίς να είναι πολιτικός. Η πρόταση, η γόνιμη και εποικοδομητική κουβέντα απουσιάζει σταθερά. Μια θλιβερή κυβέρνηση που έχει βουλιάξει στα χρέη και τα σκάνδαλα, βολεύει άπαντες τους βουλευτές που μπορούν να κάνουν τουρισμό με τα έξοδα πληρωμένα. Το ελληνικό κράτος δανείζεται για να εξασφαλίσει τις αυξήσεις των βουλευτών και των διοικητικών στελεχών. Η παθογένεια της ελληνικής οικονομίας βρίσκει άλλοθι στην διεθνή κρίση (λες και πριν άνθιζε) και η κοινωνική αποδόμηση αποδίδεται προβοκατόρικα στην τρομοκρατία. Όλοι όσοι βαρύνονται με την ευθύνη της διακυβέρνησης αλλά και της αντιπολίτευσης απαλλάσσονται δια στόματος πρωθυπουργού που δαιμονοποιεί και γενικεύει, ανοίγοντας τους «ασκούς του Αιόλου» σε κρίσιμους τομείς όπως η ασφάλεια, τα εργατικά δικαιώματα και η παιδία. Κατάφερε σε μόλις πέντε χρόνια αυτή η μολυσματική φάρα των πολιτικών να απελευθερώσει το αδηφάγο κεφαλαιοκρατικό κτήνος, προσφέροντας ως τροφή ότι του κάνει όρεξη να φάει. Φυσικά οι «ανοχύρωτοι» μέσοι αστοί και οι εργάτες υπήρξαν τα πρώτα θύματα. Με «όπλο» την εξαρτημένη εργασία, τα δάνεια και την φορολογική ανισότητα, η νέα κοινωνική τάση είναι η απαλοιφή της διαστρωμάτωσης. Τέλος στην πάλη των τάξεων τείνει να δώσει μια αταξική κοινωνία, με αφεντικά και δούλους.

Θα βγάλουμε λαγό από το καπέλο

“Έχουμε στόχο για το μέλλον και με το Επιχειρησιακό Σχέδιο που εκπονήσαμε λέμε ότι το 2012, το 2014 θα επιτύχουμε μειώσεις των CO2 για κάθε kwh που παράγουμε 25%, οξείδιο του αζώτου 39%, εκπομπές SO2 91% και εκπομπές σωματιδίων 56% και πιστέψτε με ότι όλα αυτά είναι πολύ χαμηλότερα και μέσα στα πλαίσια των διεθνών αποφάσεων”.
Αυτό δήλωσε ο πρόεδρος της ΔΕΗ Τ. Αθανασόπουλος που παρέλειψε να μας αποκαλύψει το σχέδιο το οποίο εξασφαλίζει το στόχο αυτό. Το ακόμη πιο παράξενο στις δηλώσεις του είναι πως όλα αυτά διατείνεται ότι θα τα καταφέρει συνεχίζοντας την καύση του λιθάνθρακα!
Σε πλήρη αντίθεση έρχεται η άλλη δήλωσή του, την ίδια μέρα: “Είμαστε, όμως, απόλυτα βέβαιοι για την ορθότητα του Επιχειρησιακού μας Σχεδίου. Εμείς έχουμε μια κατάσταση δεδομένη, μια κατάσταση η οποία έχει παρελθόν 60 χρόνια, μερικές από τις μονάδες μας κοντεύουν να είναι 60 χρονών. Δεν μπορούμε από τη μία μέρα στην άλλη να αλλάξουμε τα πράγματα”.
Επειδή όμως κοντεύω να παρανοήσω με την ευκολία που έχουν τα δημόσια πρόσωπα να αερολογούν ανεξέλεγκτα αποσκοπώντας μόνο στην δημιουργία εντυπώσεων, απορώ πώς είναι δυνατόν με την υποδομή εργοστασίων 60 ετών, με την καύση του λιθάνθρακα και χωρίς την προσθήκη νέων πηγών ενέργειας να πετύχει τους δεδηλωμένους στόχους;
Ο τρόπος για την αποζημίωση και ανακούφιση των ανθρώπων που ζουν ή ζούσαν στις περιοχές που η ΔΕΗ λειτουργεί ακόμα τα θερμοηλεκτρικά της εργοστάσια, δεν είναι η συνέχιση της λειτουργίας τους. Οι νεκροί δε γυρίζουν πίσω. Οι καρκινοπαθείς δε γιατρεύονται. Η πλήρης αποκατάσταση των περιοχών αυτών όπως και των οικογενειών που έχουν πληγεί από τη μακροχρόνια λειτουργία των εργοστασίων, δεν είναι καν υπ' όψη του προέδρου που κρύβει κάτω από το χαλί συνεχώς τις συνέπειες της καύσης του λιθάνθρακα.

χολέρα

Πρόσφατα διάβασα στην Καθημερινή, για προβλήματα από διαρροή νερού του δικτύου του ΕΥΑΘ που δεν έχει εντοπιστεί, στο δήμο Αγίου Παύλου Θεσσαλονίκης. Ο Δήμος αυτός έχει όμως και χρόνιο πρόβλημα δίπλα στο 7ο Σχολείο, όπου υπάρχει ένα ρέμα στο οποίο καταλήγουν τα νερά των αποχετεύσεων. Το ρέμα με τη σειρά του καταλήγει στο υδραγωγείο της Ευαγγελίστριας. Πρέπει να είναι το μόνο σημείο στη γή όπου το πόσιμο νερό του δικτύου περνά κάτω από την «ανοιχτή» αποχέτευση.

Γιάπηδες

Μήπως η φαντασία είναι απούσα από το πολιτικό σχεδιασμό;
Μήπως η άγνοια και η στασιμότητα μας εξαναγκάζει να ζούμε χρεοκοπημένοι;
Μια απλή σκέψη βασισμένη στην τεχνογνωσία είναι η εξής.
-Πόσα χρήματα δαπανά ένα μέσο νοικοκυριό στο ρεύμα και το τηλέφωνο;
-Περίπου το 1/5 των εσόδων του.
Άρα οι πιο κερδοφόρες κρατικές επιχειρήσεις (ΟΤΕ-ΔΕΗ, που χτίστηκαν με τα λεφτά των πολιτών) πωλήθηκαν για να καλυφθούν τρέχουσες δαπάνες του κράτους. Τα χρήματα που εισπράχθηκαν από την πώληση του ΟΤΕ για παράδειγμα έχουν ήδη ξοδευτεί χωρίς να αλλάξει κάτι για τον φορολογούμενο. Η ΔΕΗ θα πληρώνει πλέον για την εξόρυξη του άνθρακα ιδιώτες και έπειτα πρόστιμα για την υπέρβαση των ορίων αερίων ρύπων. Προσπαθούμε με λίγα λόγια να ικανοποιήσουμε ανάγκες του 2009 με σύστημα του 1970! Εάν σκεφτεί κανείς ότι, έστω και αργά, έστω και εν μέσω κρίσης, πως η οικονομία δεν είναι τίποτε άλλο από διαχείριση πόρων, μπορεί να δώσει λύσεις. Κλείνουμε μια δεκαετία απραξίας και στασιμότητας. Δεδομένης της ύπαρξης του δικτύου του τηλεφώνου οι χρήστες των σταθερών τηλεφώνων στα αστικά κέντρα δε θα έπρεπε να πληρώνουν χρεώσεις κλήσεων ή την πρόσβαση στο internet χωριστά. Δε ξοδεύει κανείς τίποτε με την χρήση του ενσύρματου δικτύου. Όλη αυτή η αγορά αποσκοπεί στη συντήρηση των παχυλών μισθών των manager. To ίδιο ακριβώς θα μπορούσε να ισχύσει με το ρεύμα. Η χρήση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας θα μπορούσαν να μειώσουν το κόστος του ρεύματος δραματικά, αφού αυτού του είδους η παραγωγή ενέργειας δε κοστίζει καθόλου. Η κρίση έχει μία και μοναδική αιτία, τους γιάπηδες.

Έχουμε γίνει αηδία

Ψάχνω απεγνωσμένα μέσα στα ειδησεογραφικά νέα για κάτι που να δίνει ελπίδα. Κάτι που να διαγράφει μια κατεύθυνση στο μαύρο ορίζοντα που καπνίζει. Αναρωτιέμαι εάν έχει μεταβληθεί η ελληνική κοινωνία σε κοινωνία ηλιθίων ή αν τα μέσα ενημέρωσης επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους γύρο από αυτούς. Με άκομψο τρόπο πολιτικοί, δημοσιογράφοι και παρακρατικοί, σπέρνουν φόβο απειλές και βία προκαλώντας αστάθεια, σε μια ύστατη προσπάθεια να πείσουν για την αναγκαιότητα τους και να πετύχουν τους στόχους τους ο καθένας χωριστά. Το μήνυμα που εκπέμπουν οι δέκτες των τηλεοράσεων είναι: άχρηστα όντα εξαρτάτε το βολικό σας αστικό λήθαργο από το σύστημα διακυβέρνησης, οπότε υπακούστε σε ότι σας λέμε. Δούλευε πλήρωνε και βγάλε το σκασμό είναι το σύνθημα της εξουσίας. Η ιστορία όμως διδάσκει πως η πατρίδα μας δεν κατέκτησε ποτέ όσα νομοθέτησε. Μέσα σε μια γενικευμένη ανομία, οι συμβουλάτορες και οι κατήγοροι μετατρέπονται ταχύτατα σε κατηγορούμενους και το αντίστροφο. Η νομιμότητα έχει γίνει μια μπλόφα. Αρετή πλέον είναι μόνο ο τρόπος να πλουτίζει κανείς, όπως μπορεί. Αηδία σκέτη

Νικήτα δε μας τα λες καλά

Είμαι βέρος Θεσσαλονικιός. Γεννήθηκα και μεγάλωσα δίπλα στο θέατρο δάσους.
Έχω επαφή με τους θεατράνθρωπους, έχω επαφή με την αγωνία και το πάθος τους. Σέβομαι τη δύσκολη αυτή δουλειά του ηθοποιού που μπορεί να υπάρξει σωτήρια για τον θεατή και ολέθρια για τον καλλιτέχνη. Ειδικά στις μέρες μας η απόφαση ενός νέου ανθρώπου να ασχοληθεί με το θέατρο είναι ηρωική, ειδικά εάν ο νέος αυτός άνθρωπος δεν έρχεται από «μεγάλο τζάκι ». Γνώμη μου λοιπόν είναι πως τουλάχιστον τα κρατικά θέατρα οφείλουν να δίνουν όση βοήθεια μπορούν σε νέους και καλούς δημιουργούς. Ενοχλούμε δηλαδή όταν μαθαίνω ότι το ρόλο του βασιλιά ληρ τον παίρνει ο διευθυντής του θεάτρου. Παίρνει ήδη αρκετά χρήματα για να ζήσει, οπότε μπορούσε να παραχωρήσει τη θέση του σε έναν νεότερο άνεργο συνάδελφό του. Έπρεπε να οριοθετήσει ο συμπαθής κύριος Τσακίρογλου τη ματαιοδοξία του και από στοιχειώδη λεπτότητα να απέχει από τη διανομή των ρόλων. Άλλωστε, όπως και ο ίδιος δηλώνει δημοσίως, έχει ήδη πολύ δουλειά να κάνει.

Ώρα για ύπνο

Ο χρόνος τρέχει ασταμάτητα. Χωρίς να έχουμε επίγνωση, τρέχουμε και εμείς μαζί του, όχι όμως ασταμάτητα. Ο νούς μας μπορεί να φτάσει παντού, η ύπαρξή μας όμως κάποτε σταματάει. Εκεί, λίγο πριν σταματήσουν για τον καθένα μας τα δευτερόλεπτα να μετρούν, καραδοκούν αμείλικτα τα ερωτήματα. Είμαι ευτυχισμένος; Ξέρουν αυτοί που θέλω να το ξέρουν ότι τους αγαπώ; Ήμουν καλός άνθρωπος; Τι αφήνω πίσω; Φυσικά και υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που δε τους νοιάζει η φιλοσοφία. Μέχρι εδώ κατέληξα σε μια θεωρία . Ο κόπος δίνει ταλέντα στον άνθρωπο. Το ταλέντο δίνει ποιότητα σε αυτό που κάνει. Η ποιότητα δίνει ικανοποίηση στους εμπλεκομένους. Αν είναι λοιπόν κάτι που αξίζει στη ζωή είναι τέχνη. Είναι η αποτύπωση της ζωής μας μέσα στις ίδιες μας τις πράξεις. Και ακριβώς την ώρα που συναντάς τη μοναξιά για να πάτε παρέα παρακάτω στο δρόμο της διανόησης, σκίζει τον αέρα μια ενθύμηση: ειναι ώρα για ύπνο