Το βαλς της δεξιάς

Πάει καιρός που οι Έλληνες, νοιώθω πως δε θέλουν να μιλούν για αριστερά και δεξιά. Τους πληγώνει ο ένας, τους ταπεινώνει ο άλλος. Μπούχτισαν όλοι αυτή την πόλωση της μεταπολιτευτικής αντιπαράθεσης. Όλοι εκτός από τους ρομαντικούς. Με νοσταλγία οι αυτοδιορισμένοι ΑΨΉΦΙΣΤΟΙ υπουργοί νοιώθουν ότι θα χαθούν χωρίς να αφήσουν το ίχνος τους στην ιστορία. Δε θα ξαναβγεί άλλος Παπαδόπουλος, άλλος Πατακός! Το ξέρουν μα το ποθούν. Μη μπορώντας (νομίζω) να βγάλουν τα τανκς, να τα πατήσουν κάτω τα σκουλήκια σαν τον παλιό καλό καιρό, εξαντλούν την υπομονή όλων, με την βάρβαρη εφαρμογή του νόμου. Ο νόμος φτιάχτηκε όμως για να βοηθάει τον πολίτη, όχι να του ανοίγει το λάκο. Άραγε αυτό το πιστεύει ο κ. Δένδιας; Χαρακτηρίζει επικίνδυνους τρομοκράτες και εγκληματίες ανθρώπους που η κυβέρνησή του, τους έχει φτάσει σε αυτό το σημείο. Η επανάσταση όμως (όχι της 21ης απριλίου φυσικά) δεν προβλέπεται από το νόμο κ. Υπουργέ της μειοψηφίας. Ο επαναστάτης δεν είναι εγκληματίας. Και φυσικά όταν το πράγμα πάει ώς εκεί, είναι πολιτικό. Για τον ξεσηκωμό της Ιερισσού, δε φταίει ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε οι κάτοικοι. Φταίει η κυβέρνησή σας. Δεν σας αντέχουν άλλο. Αυτός ο “χορός” του δεξιά-αριστερά, αυτό το Βάλς, σας βρίσκει χωρίς ταίρι. Δεν έχετε απέναντι τον ΣΥΡΙΖΑ, έχετε την κοινωνία που εξοντώνετε.

Η τύφλωση της δικαιοσύνης

Πάντα αναρωτιόμουνα για τον τρόπο που δρα ένας εισαγγελέας.

Σε μια κοινωνία σας αυτή, γεμάτη διαπλοκή και ανομία, πως μπορεί να λειτουργεί ένας εισαγγελέας προς το κοινό όφελος; Είναι η “τσιμπίδα” της δικαιοσύνης σε θέση να διαχωρίσει τους ενεργούς πολίτες από τους απατεώνες; Είναι σε θέση να δρα με ηθική που εμπνέει στους πολίτες την νομιμότητα;

Αναρωτιέμαι γιατί είναι πολλές οι περιπτώσεις “ευαίσθητων” πολιτών, που παρασύρουν τους εισαγγελείς να ταλαιπωρούν πολίτες χωρίς λόγο, για να εξυπηρετήσουν οι πρώτοι τους δόλιους σκοπούς τους.

Δεδομένης της κρίσης, ο πάσχων αυτής μπορεί εύκολα να δρα υπό την απειλή μιας μήνυσης. Τα πράγματα αποκτούν μεγαλύτερες διαστάσεις όταν εμπλέκονται συγκρουόμενα συμφέροντα. Από αυτό το σημείο ξεκινά ο κάθε μικρός ή μεγάλος απατεώνας να χρησιμοποιεί τη δικαιοσύνη προς όφελός του. Σε μία αγορά που το αγοραστικό κοινό μειώνεται, κάποιοι προσπαθούν να εξοντώσουν τους ανταγωνιστές τους, στρέφοντας την δικαιοσύνη εναντίων τους. Ακόμα και αν δεν καταδικαστεί ο κατηγορούμενος, η ζημιά που θα προκαλέσει προσωπικά ή στην επιχείρησή του μια καταγγελία είναι πολλές φορές αρκετή. Είναι όμως αρκετή μια αθωωτική δικαστική απόφαση;

Πρόσφατα άκουσα μια ιστορία μιας μαίας στη Θεσσαλονίκη, που έκανε μήνυση σε 70 άτομα που γέννησαν στο σπίτι τους, για μόλυνση του περιβάλλοντος! Δεν είναι τουλάχιστον προφανές σε αυτή την περίπτωση, ότι η μαία στρέφει την δικαιοσύνη εναντίων πολιτών για να ευνοηθεί η ίδια (ή τα συμφέροντα που εξυπηρετεί) επαγγελματικά; Άραγε θα αποζημιώσει κανείς όλα αυτά τα άτομα που σέρνονται στα δικαστήρια, επειδή έγιναν γονείς; Άραγε θα αποτελεί φόβητρο για όσους θα ήθελαν να γεννήσουν στο σπίτι η υπόθεση αυτή; (αναγκαστικά παίρνει διαστάσεις μια υπόθεση που αφορά 70 άτομα). Αυτό είναι ένα μικρό χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Πόσοι “δημοσιογράφοι” εκβίαζαν με διαπόμπευση επιχειρηματίες και πολιτικούς (ένοχους ή μη) για να εξαγοράζουν οι δεύτεροι τη σιωπή τους; Πόσοι επίορκοι: εφοριακοί, δημοτικοί υπάλληλοι; Μέσα σε όλο αυτό το “σαφάρι” με όπλο τον νόμο, ο εισαγγελέας τι κάνει; Πως ο άνθρωπος αυτός, που δεν έχει μεζούρα* ή καψούρα*, μπορεί να είναι δίκαιος; Πολλές φορές αναρωτιέμαι βλέποντας εξόφθαλμα παράνομες ενέργειες, “μα που είναι ο εισαγγελέας”; Όμως σε μια ψύχραιμη ανάλυση, τη λύση δε μπορεί να τη δώσει ούτε ο Judge dread.

Σε μια χρεοκοπημένη κοινωνία πια, που αξίες και ιδανικά δεν υπάρχουν (δε ξέρω να υπήρξαν ποτέ), που η “πρόοδος” εξαρτάται από την εξουσία και τη βία, όπου ο κάθε εγκληματίας μπορεί να γίνει βουλευτής και το αντίστροφο, ίσως τελικά η δικαιοσύνη να μην είναι τυφλή όπως λένε. Ίσως να μην την έχουν στραβώσει κάποιοι για να μη βλέπει τις παρανομίες τους. Ίσως απλά να κλείνει τα μάτια της για να μη βλέπει τα χάλια μας.

* Newsbeast.gr | ΚΟΙΝΩΝΙΑ : Ποιος είναι ο Ευάγγελος Καλούσης

*Γεια σου κυρ Εισαγγελέα part 2: Ξανά μαζί Χειλουδάκη ... - Cosmo.gr

Πόσο κοστολογείται μια ανθρώπινη ζωή

Αναρωτιέμαι αν είναι ρομαντική μια άποψη που προφυλάσσει από την απώλεια μια ανθρώπινη ζωή, εις αντάλλαγμα της “ανάπτυξης”. Το φυσικό περιβάλλον, (μέρος του οποίου είμαστε και εμείς) υποβαθμίζεται συνεχώς, διευρύνοντας τα όρια ανοχής της ρύπανσης. Το έδαφος, το υπέδαφος, τα νερά, η ατμόσφαιρα, η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, η ραδιενέργεια, όλων των ειδών τα όρια, έχουν ξεπεραστεί. Όχι μόνο η υγεία, αλλά η επιβίωση πλέον δεν είναι αρκετή για να επιτρέψει κάμψη στους δείκτες ανάπτυξης. Φυσικά η κουβέντα αυτή έχει νόημα για τις “προηγμένες” χώρες. Δεν είναι δυνατόν να γίνει περιορισμός τις σπατάλης ενέργειας στο Las Vegas κι ας μην έχουν πρόσβαση στην ενέργεια οι άνθρωποι του 3ου κόσμου. Φυσικά είναι πλέον ευαισθητοποιημένοι οι νέοι άνθρωποι στις χώρες αυτές. Πετάνε στα σκουπίδια τις παλιές τεχνολογίες, για να αποκτήσουν άλλες, φιλικότερες στο περιβάλλον! Οι προηγμένες χώρες ταράζουν στα πρόστιμα τις φτωχές χώρες, αφού πρώτα τους έχουν πουλήσει τις ξεπερασμένες τεχνολογίες, για τους ρύπους που παράγουν. Και μετά τους δίνουν δάνεια για να ξεπληρώσουν τα πρόστιμα, και μετά δάνεια για να ξεπληρώσουν τα τοκοχρεολύσια και πάει λέγοντας.

Ποιος όμως ορίζει την αξία της ανθρώπινης ζωής;

Η αξία ενός Αμερικανού για παράδειγμα είναι η ίδια με αυτή ενός Ινδού; Πόσοι Κινέζοι αξίζουν τη ζωή ενός Γάλλου; Πόσοι χρεοκοπημένοι νοτιοευρωπαίοι αντιστοιχούν στην ευημερία των βορειοευρωπαίων; Ο προβληματισμός μου προχωρά και σε ταξικά επίπεδα, όχι μόνο εθνικά. Πόσοι ανθρακωρύχοι, αρκούν για να λειτουργήσει ένα καζίνο. Πόσοι εργάτες καρκινοπαθείς αξίζουν ένα χρηματιστή; Πόσοι ναύτες, ένα εφοπλιστή; Πώς η αξία μιας ζωής υπολογίζεται; Πώς κοστολογείται;

Ζούμε την εποχή της καπιταλιστικής τρομοκρατίας. Στην ουσία δηλαδή, άνθρωποι που είναι βέβαιοι για την ανωτερότητά τους, αφαιρούν τους πόρους από όσους μπορούν και με όποιο τρόπο μπορούν προκειμένου να συνεχιστεί η κερδοφόρα τους διαβίωση. Όσοι διαφωνούν χαρακτηρίζονται και έπειτα αντιμετωπίζονται, ανάλογα. Όσοι εξοργίζονται από την κτηνώδη αυτή εκμετάλλευσή, είναι τρομοκράτες. Όσοι διαφωνούν σιωπηλά ανερχόμενοι, είναι συντηρητικοί, κι όσοι ορμάνε στο ψαχνό κι όποιον πάρει ο χάρος, είναι οι εκσυγχρονιστές. Υπάρχουν και αυτοί που τονίζουν τις συνέπειες της εκμετάλλευσης στο οικοσύστημα. Οι οικολόγοι.

Αναρωτιέμαι τι θα γίνει όμως αν ΌΛΟΙ οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη, θελήσουν να εκσυγχρονιστούν

Στρωμένο χαλί

“Έστρωσε το χαλί” ο ευτραφής πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπανδρέου, με την περιβόητη δήλωση “μαζί τα φάγαμε”, σε κάτι γιάπηδες, κυβερνοχασάπιδες τύπου economist, που μετέφεραν αμέσως τα δάνεια - χρέη των τραπεζών στους πολίτες. Όπως δε μας είπε ποτέ ο Πάγκαλος πως τεκμηριώνει μια άποψη- μομφή για όλους τους Έλληνες, έτσι δε μας τεκμηρίωσαν και οι οικονομικοί “φωστήρες” πώς υπολόγισαν (εκτός από μια απλή διαίρεση) πως χρωστά κανείς χωρίς να δανειστεί. Όπως δεν έφαγε κανείς πέραν των κυβερνώντων, έτσι ακριβώς και δεν δανείστηκε κανείς. Υποθέτω πως θα καταλάβαινε κάποιος ότι έφαγε 21.657 ευρώ ή πόσο μάλλον ότι τα δανείστηκε. Η αθλιότητα όμως τέτοιου τύπου ατόμων, τους επιτρέπει να μεταφέρουν τις ευθύνες τους στο σύνολο και να παρουσιάζουν δολίως σαν οφειλέτες τους πολίτες αντί των τραπεζών αντίστοιχα

Δε ξέρω αν αυτός είναι ο νέος εκσυγχρονιστικός τρόπος της ευρωζώνης που μας φόρτωσε ο Σημίτης. Ξέρω ότι το γελοίο αυτό πείραμα της ΟΝΕ πρέπει να τελειώνει πριν εξολοθρεύσει τους Έλληνες, τους Ιρλανδούς, τους Κυπρίους και Πορτογάλους πολίτες. Η αισχρή τοκογλυφική πολιτική των δανειστών, φανερώνει τις προθέσεις τους και δικαιώνει ιστορικά όσους ποτέ δεν πίστεψαν στην ευρωπαϊκή ένωση. Αυτή η ένωση-παρωδία εξ αρχής αποσκοπούσε στην πλουτοπαραγωγική αφαίμαξη των αδυνάτων, χωρίς Ράιχ αυτή τη φορά.

Ο Σημίτης ευτυχής σηκώνει τα πρώτα euro υπό τις επιδοκιμασίες του Παπαδήμου.

δυο αιώνες ελλήνων πολιτικών

Όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο την εποχή της κρίσης, έρχονται στιχάκια του Πανούση στο μυαλό μου. Τελικά δεν ήταν και τόσο τσαρλατάνος ο καλλιτέχνης αυτός. Μέσα από τα πολλά λόγια, τα εύθυμα, τα πένθιμα, μπορεί να δει κανείς αν θέλει μια πολιτική σκέψη δίκαιη, περισσότερο “δημοκρατική” από αυτές των πολιτικών ηγετών μας. Εχτές το βράδυ άκουσα τον ίδιο καλλιτέχνη, στο 3ο πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας, να διαβάζει αποσπάσματα των απομνημονευμάτων του Μακρυγιάννη. Μου φάνηκε ότι τα έγραψε τώρα στις μέρες μας. Ότι μιλούσε για τον Παπανδρέου, τον Καραμανλή, την τριανδρία των τροϊκανών, τους τραγικούς νομοθέτες του σήμερα. Διαχρονικά τα θέματα της διαφθοράς, της διαπλοκής, του φασισμού, της βίας, της υπονόμευσης... Δυο αιώνες κοντά και τα ελαττώματα των πολιτικών μένουν τα ίδια. Ιδιοτέλεια. Στην Ελλάδα μάλλον οι ξενόφερτοι ή ξενοθρεμένοι ηγέτες ήταν πεπεισμένοι πως δεν αξίζει να προοδεύει μια κοινωνία. Δεν αξίζει να γίνουν υποδομές που να εκπολιτίσουν τα παιδιά τους. Δεν αξίζει να προλάβουμε τις συμφορές. Αξίζει μόνο να ριτορεύουμε πάνω από τάφους αθώων. Να τρέφουμε τους υποτακτικούς με υποσχέσεις, συμβολισμούς, να τους πείθουμε για την αναγκαιότητα της ύπαρξης μιας άρχουσας τάξης υπεράνω πάντων και όλων.

Βοήθεια η ΝΔ κάνει λιτές δηλώσεις

Παθαίνω κρίση, παθαίνω κρίση έχουμε πρωθυπουργό τον πρώην γκόμενο της Βίσση!
Καλύτερα να βάζανε ατάκες απο τα στρουμφάκια, παρά να κάνουν λιτές διλώσεις.
«Ο κ. Τσίπρας βλέποντας την πραγματικότητα να κάνει όλο και πιο προφανείς τις ανοησίες που λέει, προσπαθεί ο ίδιος να τις καλύψει με μεγαλύτερες». Συγνώμη αλλά ένα ολόκληρο επιτελείο του Σαμαρά αυτό βρήκε να συντάξει; Είναι ελληνικά αυτά; Είναι επίπεδο αυτό; Ας έλεγαν καλύτερα Αλέξη αμα λές τέτοια θα το πώ στην κυρία (Μέρκελ)! και ένα εθνικοπατριωτικό ποιματάκι ένεκα των ημερών
Ως πότε βρε γομάρια
θα τρώτε τα λεφτά
μονάχοι σα τομάρια
κι ας είναι δανικά

Σπηλιές να κατοικειτε
να τρώγετε σκατά
να πα να γ.....τε
λαμόγια του κερατά
(δε ξέρετε και Ελληνικά)
Στο Boston Αντωνάκη σας μάθανε τέτοιο πολιτικό λόγο;
ΟΥΣΤ

Μετανάστες...

       Η Ευρώπη ενοχλείται καθώς βλέπει το κάλλος της να σπιλώνεται από την ύπαρξη αυτών των βρομιάρηδων στα ακριβά πεζοδρόμια της. Η λύση απλή. Λαϊκισμός, φανατισμός, ρατσισμός, βία και εκμετάλλευση. Με αυτή την απλή λύση σε λίγα χρόνια θα μπορούν και οι Ευρωπαίοι πολίτες να οπλοφορούν υπερήφανοι και να μάχονται στα όρια των γκέτο για την “ελευθερία και τη δικαιοσύνη”, εικόνα με την οποία “τράφηκαν” γενιές και γενιές από τις αμερικανικές ταινίες δράσης

      Η πιο σύνθετη λύση είναι να δούμε τους λόγους της μετανάστευσης. Ο κυριότερος λόγος είναι η ύπαρξη των συνόρων. Ο διαχωρισμός δηλαδή του πλανήτη σε κομμάτια. Ίσως ακούγεται αφελές, όμως δεν είναι δυνατό να αντιλαμβανόμαστε την γη χωρισμένη μόνο για τους ανθρώπους και όχι για τον πλούτο των φυσικών πόρων. ¨Όσο τα προϊόντα των φυσικών πόρων ταξιδεύουν και μοιράζονται, τόσο και οι “ιθαγενείς” θα ακολουθούν τον φυσικό πλούτο. Ας σκεφτούμε (ειδικά οι Ευρωπαίοι) πόσα προϊόντα (πρώτες ύλες, καύσιμα κτλ) καταφθάνουν στην ήπειρο, αποσπόμενα από τις πατρίδες των μεταναστών. Ας αναλογιστούμε τις συνέπειες των ευρωπαϊκών (τουλάχιστον) παρεμβάσεων μόνο τους δύο τελευταίους αιώνες σε χώρες εκτός αυτής.

Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε

πως η μετανάστευση είναι μάχη επιβίωσης

και όχι πολιτική επιλογή.

 

       Πριν λοιπόν οπλίσουμε τα χέρια των φαλακρών παιδιών με τα τικ και τα ψυχολογικά προβλήματα, ας αναλογιστούμε τι συμβαίνει πετώντας σκατά στον ανεμιστήρα. Ο αναχρονιστικός τρόπος αντιμετώπισης των προβλημάτων (υπερπληθυσμός, υπερεκμετάλλευσης φυσικών πόρων, περιβαλλοντική καταστροφή κ.α.) που δημιουργούν τη μετανάστευση δεν αποδίδει και κάποτε πρέπει να τολμήσει η ελίτ ουσιαστικές λύσεις.

       Η συμβίωση πάνω στον πλανήτη είναι ανθρώπινο δικαίωμα. Είναι ένας από τους λόγους που χωρίζει τους ανθρώπους από τα ζώα, για να λέμε τα αυτονόητα επιτέλους. Άλλωστε είναι καιρός να επανασυνδεθούμε με την “φυσική” υπόσταση του ανθρώπου, γιατί το μοντέρνο τεχνοκρατικό μοντέλο αποδεδειγμένα απειλεί τη ζωή στη γη πλέον.

Ice eih tirr

Σύμβολα, συμβολισμοί, εντυπώσεις, προπαγάνδα, υποσχέσεις, προβολές, προσδοκίες, ενοχές, φοβίες, φιλοδοξίες... και πολιτική. Σουρεαλιστική θα χαρακτήριζα την κατάσταση, εμπνεόμενος από την ομάδα των μπλε και πράσινων κόκκων (και ολίγων πρώην ροζ που ξεβάφτηκαν και έγιναν πράσινοι ξανά). Με ποιητική διάθεση οι ουραγοί των εξουσιαστών μας φιλοτέχνησαν αφαιρετικά την υποταγή, διανθίζοντας την με διαφημιστικές προτάσεις, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να συγκρατήσουν την οργή του... θεού (αφού η φωνή του λαού δε συγκινεί κανέναν ποια). Θα υφάνει λοιπόν το τεχνοκρατικό αυτό πολιτικό εξάμβλωμα τον ιστό του, για να διατηρήσει τη μάζα στη θέση της. ¨Όσο λοιπόν η πλέμπα θα μπλέκεται στον ιστό, τόσο τα βαμπίρ με τις γραβάτες θα τρέφονται, τρέφοντας και τα αφεντικά τους. Έτσι ο κοντούλης με τον καρκίνο στη φάτσα και η παρέα του, ο χοντρούλης, ο φαλάκρας με το μουστάκι και κάτι τέτοιοι λαϊκοί τύποι, θα βολτάρουν ανέμελοι, ελεύθεροι και ωραίοι ενώ όσοι ατυχώς βρέθηκαν υπό την κυριαρχία τους θα ζουν σε κάποιες φυλακές. Και οι ιστορία της οικονομικής κρίσης έγινε το παραμύθι δίχως τέλος, που πληρώνουμε όλοι όλο και πιο ακριβά για να το ακούμε. Και έχει και μια ζέστη που δε βοηθάει να με ψύχραιμος. Έτσι και 'γω συμβολικά θα πω “είδα ένα όνειρο, ένα μικροαστικό όνειρο, που ένας τυφώνας πήρε και σήκωσε τη λέρα αυτή από την γή και την έστειλε στο διάολο και ακόμη παραπέρα.

Η πατρίς

Το 30% του εκλογικού σώματος φλέρταρε το φασισμό! Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς πως αυτές οι εκλογές απέδειξαν την ύπαρξη του φασισμού στην χώρα. Είναι φυσικά η λαϊκή σοφία προφητική καθώς λέει πως στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται.

Οι ψηφοφόροι τιμώρησαν το «κέντρο» οδεύοντας στα άκρα. Άκρα που αποτέλεσαν «τον λαγό» αρχικά του σκληροπυρηνικού συντηρητισμού, ο οποίος άνοιξε την πόρτα του κοινοβουλίου στο φασισμό. Άκρα που δεν τροφοδοτήθηκαν άσκοπα από ιδιοτελείς και φανατισμένους. Σκοπός ανέκαθεν ήταν η διαμόρφωση μιας τραγικής εικόνας της δημοκρατίας, (από ΜΜΕ, και μερίδας πολιτικών) από την οποία θα μας σώσει Ένας. Ο Θεός; Όχι βέβαια. Ο μονάρχης! Δημοκρατία και ξεφτίλα ή απολυταρχική «νοικοκυρεμένη» διακυβέρνηση; Ψευτοδιλήμματα και προπαγάνδα μιας αναχρονιστικής νοοτροπίας που «φυτρώνει» όπου έχει κοπρίσει πρωτίστως η διαφθορά. Διαφθορά και διαπλοκή ενός παρακράτους που απομυζεί τον ελληνικό λαό από τότε που απέκτησε κράτος. Αυτός είναι άλλωστε και ο στόχος του φασίστα. Να εξουσιάζει δίχως αντιρρήσεις. Η επιλογή του φασισμού αποδεικνύει πολιτική ανωριμότητα, όμως οι ρίζες της είναι βαθύτερες. Αναμφίβολα το «υπόστρωμα» διαμορφώθηκε από τις τραγικές προηγούμενες κυβερνήσεις, που οδήγησαν τους αφελείς και τους απελπισμένους στην εκχώρηση της οικονομίας τους (ερήμην τους) και τώρα στην εκούσια εκχώρηση και των προσωπικών τους δικαιωμάτων. Η κατάντια όμως του κοινοβουλευτισμού, οφείλεται στο έλλειμμα της δημοκρατίας που προκάλεσαν οι αντιπρόσωποι, όχι στη δημοκρατία. Όταν ο νομοθέτης νομοθετεί σε βάρος του λαού, δεν είναι κακή η δημοκρατία, αλλά τραγικός ο νομοθέτης. Είναι τραγικός ο εκλογικός νόμος που αγνοεί το 34% της αποχής. Είναι τραγικός ο ρόλος του διακοσμητικού προέδρου που δίνει εντολή στο 18% και 16% να κυβερνήσει. Είναι τραγικός ο Έλληνας ψηφοφόρος που δεν αναζητά ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ αλλά μια Νέα ή μια άλλη. Η δικτατορία των συνταγματαρχών ξεχάστηκε και δε μας δίδαξε. Παλιότερα (επί Ελευθερίου Βενιζέλου) η προδομένη πίστη μας στους Ευρωπαίους δε μας δίδαξε. Η πατρίς είναι η γη που γεννιέται κάποιος. Δεν είναι τρόπος διακυβέρνησης. Είναι η γη που έζησαν οι πατέρες και όλοι οι άνθρωποι έχουν γεννηθεί κάπου και όλοι έχουν πατέρα. Άρα η γη πατρίς δεν είναι πολιτική ή κουλτούρα ή επιτέλους κάτι άλλο από γεωγραφικό στίγμα. Για την κατάντια της ελληνικής κοινωνίας Δεν ευθύνονται ούτε οι λαθρομετανάστες, ούτε οι Ευρωπαίοι, ούτε κανένας άλλος εκτός από εμάς που από το 1975 στηριζόμαστε σε δεκανίκια αρνούμενοι την αλήθεια, ελπίζοντας σφετεριστές της εξουσίας.

Ελλάδα, η χώρα που λάτρεψε το κεφάλαιο

Άραγε η σύγχρονη ιστορία θα αναγνωρίσει τη θυσία των Ελλήνων στο βωμό του καπιταλιστικού πειραματισμού, σε χρόνο μάλιστα που σε παγκόσμια κλίμακα η κοσμοθεώρηση αυτή έχει πτωχεύσει; Άραγε θα αναγνωρίσουν οι κεφαλαιοκράτες την ηρωική στάση του ενδόξου αυτού έθνους που αφοσιωμένο στο κεφάλαιο θα αφαιμαχθεί μέχρι και τις τελευταίας ρανίδος του αίματός του; Ή μήπως σαν νέος Τάνταλος (γιος της Πλουτούς = της αφθονίας) που πρόσφερε τον προτότοκο του σαν γεύμα στους θεούς, θα υποβληθούμε στο «μαρτύριο του Ταντάλου»;

Τιτλοφορούν αρκετοί πολίτες έτοιμοι να μεταναστεύσουν την Αυστραλία: land of opportunity, όμως τους διαφεύγει η δημοφιλής πρακτική της πατρίδος τους Ε.Π.Ε. Promise-land! Αγνοούν την δυνατότητα της εύκολης σύστασης εταιρίας-πλυντηρίου μαύρου χρήματος, τη δυνατότητα ατιμωρησίας κακουργηματικής πράξης κ.α. Παραβλέπουν το φωτεινό παράδειγμα των αντιπροσώπων τους στην εξουσία, που πληρώνονται για να κάνουν μία δουλειά πληρώνοντας άλλους (πολύ ακριβά) για να την κάνουν. Σε πιο άλλο μέρος του κόσμου ο κλέφτης πληρώνει απο τα κλοπιμαία την εγγύηση της αποφυλάκισής του και φεύγει ελεύθερος;

Πάσα δραστηριότης επιτρέπεται εφόσον αποσκοπεί στο χρήμα ή το ιδεώδες αυτού. Η χρηματοπιστωτική κρίση δεν κλονίζει τη βαθιά πίστη των ορθοδόξων χρηματιστών, δε πτοεί το ηθικό που για μισό αιώνα τώρα αποτελεί το βασικό πυλώνα της κοινωνίας μας. Και για να ακονίσουμε το αστραφτερό μυαλό μας ένα αινιγματάκι- κουίζ:

Ένα πτώμα με χειρουργικές τομές πάνω από το λευκό μπλουζάκι των ολυμπιακών αγώνων του 2004, κείτεται πάνω σε τραπέζι εν μέσω ομάδος που κρατά μαχαιροπίρουνα.

Τι κάνουν πάνω του και τι ιδιότητα έχουν;

Α) Χειρουργοί που προσπαθούν να τον σώσουν

Β) Ιερείς σε νεκρώσιμη τελετή

Γ) Πολιτικοί που ψάχνουν λύση

Δ) Άλλο (νεφελήμ που ζουν αναμεσά μας και τέτοια)

αντε γεια

Αυτή η χώρα πρέπει να χρεοκοπήσει. Ίσως έτσι να ξεκουμπιστούν οι βδέλλες από πάνω της. Όλοι οι εθνοσωτήρες και εθνομάρτυρες μάχονται για τα προνόμια τους και για την διάκρισή τους από τη μάζα. Μάζα πολτοποιημένη χωρίς δικαιώματα και επιλογές είναι ο ελληνικός λαός που βάλετε πανταχόθεν. Ας συνηθίσουμε λοιπόν τα νέα αφεντικά που ζητούν και έχουν γη και ύδωρ. Ίσως η σύγχρονη ιστορία αυτής της χώρας να γράφετε από δοσίλογους και για αυτό να παραλείπονται όσα θα έπρεπε να μας διδάξουν ήθος ακεραιότητα και σεβασμό, ισως να μην υπάρχουν. Μα τι λέω τώρα όλες οι ομιλίες που ακούμε από μικρά παιδιά στο σχολείο μέχρι το κοινοβούλιο έχουν κύρια συστατικά αυτά τα τρία. Ναι αλλά στην Ελλάδα τα λόγια είναι αέρας. Η αλήθεια είναι ότι επιτέλους δεν έχει καμιά δικαιολογία πλέον ούτε ο πιο καλόπιστος να ελπίζει στην κεντρική εξουσία. Τουλάχιστον σε αυτό το προτεκτοράτο που εξακολουθεί να ονοματίζετε Ελλάδα.

 

 

Εκεί που είναι το πράσινο βελάκι, εκεί ακριβώς, έχω χαρεί την στοργή και την αγάπη ανθρώπων αγαθών. Άκουγα να λένε “το άζωτο”, “το μηχάνημα”, η ΔΕΗ. Το μόνο που με ένοιαζε τότε ήταν τα παιχνίδια μου, ο Πιτις το αδέσποτο σκυλάκι που φόρτωνα στη γιαγιά και η πρωινή βόλτα στο παζάρι μια φορά την εβδομάδα, Τετάρτη νομίζω. Εντάξει φτάνει η ψυχανάλυση. Λυπάμαι που δε θα ξαναπάω σε εκείνο το βελάκι, στο Καρυοχώρι της Αγίας Παρασκευής, στο χωριό μου. Λυπάμαι γιατί αυτό το γκρι χρωματάκι στο χάρτη περιστοιχίζεται από θερμοηλεκτρικά εργοστάσια και η μόλυνση είναι παντού.