Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Εκλογολαγνία

Πάει και αυτή η προεκλογική περίοδος. Τώρα πώς θα διαφωνούμε με τον μπατζανάκη μας; Πώς θα ανοίγουμε δημοσίως πολιτικές κουβέντες στο λεωφορείο με αφορμή την αφίσα του υποψηφίου; Πώς θα αντέξουμε τη μοναξιά, χωρίς τα ελπιδοφόρα sms, τους πολύχρωμους μπλε και πράσινους φακέλους; Πώς θα αντέξουμε τις “άδειες” σελίδες των εντύπων, τις τηλεοπτικές εκπομπές χωρίς τις φάτσες αυτών που “ξέρουν” και “θέλουν” το καλό μας; Και όσο σκέφτομαι οτι η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος έμεινε ασυγκίνητη από τη μεγαλειώδη αυτή κομματική φιέστα, με πιάνει απελπισία. Θέλω εκλογές! Πολλές εκλογές!! Έτσι για να νομίζω πως και οι πολιτευτές μάχονται για την επιβίωσή τους. Να μη νοιώθω τόσο μόνος αντίκρυ στην καταθλιπτική μοίρα που μου προετοιμάζουν. Να νοιώθω οτι έστω και για λίγο, προσπαθούν και αγωνιούν για κάτι και αυτοί. Ζήτω οι εκλογές! Ζήτω οι πληρεξούσιοι του λαού! Ζήτω οι κληρονόμοι του πλούτου του λαού! Ζήτω οι αθάνατοι έμποροι ελπίδων! Ζήτω το ανεκτίμητο υπαρξιακό άλλοθι που μας χορηγούν μεγαλόψυχα οι υπερφορτισμένοι εξουσιαστές μας.