Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011


Έφαγα τα νιάτα μου τόσα χρόνια να καταφέρω να γίνω καλός σε μια δουλειά. Σπουδές, έξοδα , διάβασμα, έρευνα, πρακτική, προϋπηρεσία, εξειδίκευση... Όλα αυτά με οδήγησαν στο να μπορώ να “στίσω” ένα εκδοτικό εγχείρημα με έναν υπολογιστή και μια σύνδεση στο internet. To έκανα ήδη τρεις φορές για άλλους εκδότες, έστησα άλλες τρεις ιδιωτικές επιχειρήσεις για άλλους... μετά από δέκα χρόνια όμως αναρωτιέμαι αν άξιζει τον κόπο. Αν δηλαδή, πέρα από την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας (!), βοηθήθηκαν σαν άνθρωποι οι εμπλεκόμενοι. Συλλογίζομαι τις εργατοώρες, την προσπάθεια, την αγωνία, τις ώρες που τόσοι άνθρωποι στερηθήκαν την προσωπική τους ζωή... Προσπαθώ να καταλάβω τι προσέφερε γενικότερα όλος αυτός ο κόπος. Πώς ωφελήθηκαν οι εργοδότες, οι εργαζόμενοι, οι καταναλωτές, οι αναγνώστες... Για το χρήμα. Από όλα αυτά τα χρόνια το μόνο που κατάφερα είναι να συμμετέχω στη ροή του χρήματος στις αγορές. Θυμάμαι όμως τον εαυτό μου νέο και ωραίο, να έχει πνευματικές αναζητήσεις, κοινωνικούς προβληματισμούς, φιλοσοφικές ανησυχίες, καλλιτεχνικές δραστηριότητες και σίγουρα πιο ζεστή καρδιά. Μετά από τόσα χρόνια κατέληξα να έχω ανταλλάξει όλα αυτά με ένα μισθό. Αν νοιώθω κάτι πλέον είναι ότι “χρεοκόπησα” σαν προσωπικότητα και ότι ενδεχομένως συνέβαλα στο να “χρεοκοπήσουν” κι άλλοι. Νοιώθω πως χρωστάω μια συγνώμη σε όλους όσους άφησα να με περιμένουν γιατί “έχω δουλειά”, σε όλους όσους παρέσυρα στο “κυνήγι του Θησαυρού”, σε όλους όσους έψαχναν παρακολουθώντας τη δουλειά μου κάτι ανώτερο. Φετιχισμός, φιλοδοξία και αμοραλισμός ήταν τελικά τα ιδιοτελή κίνητρα που εξυπηρέτησα. Ίσως όχι όλα, ίσως όχι πάντα βελάζει μια φωνή μέσα μου, όμως το 90% του δαπανημένου χρόνου στέκει αμείλικτο μπρος στη συνείδηση μου. Ούτε αυτό το blog, ούτε οι δραματικοί λόγοι στα μπαράκια με τους συναδέλφους, ούτε οι φωνές πάνω από τα τραπέζια της ταβέρνας αλλάζουν τα πεπραγμένα. Τα πεπραγμένα αποδεικνύουν το χαρακτήρα, όχι οι λέξεις ή σκέψεις.

Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

 
Εκεί που είναι το πράσινο βελάκι, εκεί ακριβώς, έχω χαρεί την στοργή και την αγάπη ανθρώπων αγαθών. Άκουγα να λένε “το άζωτο”, “το μηχάνημα”, η ΔΕΗ. Το μόνο που με ένοιαζε τότε ήταν τα παιχνίδια μου, ο Πιτις το αδέσποτο σκυλάκι που φόρτωνα στη γιαγιά και η πρωινή βόλτα στο παζάρι μια φορά την εβδομάδα, Τετάρτη νομίζω. Εντάξει φτάνει η ψυχανάλυση. Λυπάμαι που δε θα ξαναπάω σε εκείνο το βελάκι, στο Καρυοχώρι της Αγίας Παρασκευής, στο χωριό μου. Λυπάμαι γιατί αυτό το γκρι χρωματάκι στο χάρτη περιστοιχίζεται από θερμοηλεκτρικά εργοστάσια και η μόλυνση είναι παντού.

video
video video