Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

κεριά που σβήνουν

Μαύρο, φλας, φλας, ήχος, φλας, ζάλη, λευκό, πόνος - πόνος – πόνος – πόνος, υπομονή, υποχρέωση, καταναγκασμός, απόγνωση, κρύο – κρύο, νερό – νερό, πετσέτα.... Ζόμπι ξύπνησε, μιαμ μιαμ, κακα, ντου ντου, παύσης.... ... Γρήγορα στρες, ντου ντου, κόρνα κόρνα, γύρω γύρω γύρω γύρω, σκάλες κλειδιά, πόνος πόνος, νερό, μιαμ μιαμ, παύσης, μαύρο... Ζόμπι κοιμήθηκε. Πότε πέρασε η ώρα, νύχτωσε, πάει και αυτή η μέρα. Πάει και αυτή ημέρα; Πάει και η μέρα και η νύχτα και οι μήνες και τα χρόνια!

Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

Φόβος

Η αρχαιότερη μέθοδος πειθούς εξακολουθεί να κρατά την πρωτιά. Δεν υπάρχει θέαμα, ανάγνωσμα ή άκουσμα που να μη περιέχει το ‘‘μαγικό‘‘ συστατικό. Αν σε φοβίσει κάτι θα δεχτείς και το μήνυμά του. Παθητικά, ενεργητικά, συνειδητά ή ασυνείδητα, το στοιχείο του φόβου δρα με τρόπο μοναδικό. Ο εκφοβισμός προκαλεί αμυντική στάση στο ‘‘θύμα‘‘ που συγκεντρώνεται και ξαφνιάζεται. Έτσι η ‘‘υποχρεωτική‘‘ απόσπαση της προσοχής αποτελεί ισχυρό μέσο για όσους θέλουν να εισβάλουν στην αντίληψη του νου.
Η χρόνια χρήση του πομπού φόβου, όπως και η χρόνια λήψη αντίστοιχα, έχει μεταλλάξει τα όρια της φαντασίας και της ανοχής του σύγχρονου ατόμου. Αν αναλογιστεί κανείς τον εκφοβισμό σε όλες του τις εκφάνσεις, θα οδηγηθεί στο ασφαλές συμπέρασμα, ότι η συμπεριφορά του σύγχρονου ανθρώπου καθορίζεται περισσότερο απο τα πράγματα που φοβάται και θέλει να αποφύγει παρά απο αυτά που αγαπά και θέλει να πετύχει!
Σίγουρα η διαφορετικότητα της ψυχολογικής κατάστασης των ανθρώπων δεν επιτρέπει νόρμες που ορίζουν τους φόβους σε φυσικούς ή υπερβολικούς. Είναι όμως σκόπιμο το κάθε άτομο να τείνει στην αιτιολόγηση των φόβων του, αφενός για να τους ξεπεράσει και αφετέρου για να πλησιάσει τους προσωπικούς του στόχους.
Αναλογιζόμενος λοιπόν τα πεδία του φόβου που δημιουργούνται στον ψυχισμό μας, καταλήγω στο οτι η ζωή, ο θάνατος, ο έρωτας, η αγάπη, η εργασία, η επικοινωνία, η τέχνη, η φιλοσοφία... ότι αφορά τη σκέψη που γίνεται πράξη εν τέλη συμβαίνει καλύτερα όσο λιγότερο φοβισμένοι είμαστε.
(Καλά θα πει κανείς, ο έρωτας και η αγάπη είναι σκέψη; Η σκέψη είναι το καπάκι τις ψυχής. Αυτή το ανοίγει και αυτή το κλείνει).
Αυτό λοιπόν που άλλοτε φωλιάζει στη λογική άλλοτε στο συναίσθημα κι άλλοτε ανάμεσα, δεν είναι άλλο από μια πιθανότητα. Ας αποφασίσουμε λοιπόν πως πάντα υπάρχει μια πιθανότητα για να συμβεί οτιδήποτε κι ας πράξουμε σύμφωνα με το ‘‘θέλω‘‘ και όχι το ‘‘δε θέλω‘‘!