Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

Πάει ο καιρός, πάει ο καιρός

Πάει ο καιρός, πάει ο καιρός”, μας λέει ο κ. Γάτσος, “που ήταν ο κόσμος δροσερός”, χωρίς την ξεραΐλα του υλισμού να μαστίζει, αλλά με την ψυχή γεμάτη η προσφορά αψηφούσε και τη ζήτηση και την πώληση! “και κάθε αυγή ξεκινούσε μια πηγή” η ελπίδα, η δίψα για τη ζωή
για να ποτίσει όλη τη γη” που δεν ορίζεται από σύνορα, αλληλέγγυα στους συγκατοίκους του πλανήτη!
Ήρθανε νύχτες και βροχές και χειμωνιάσαν οι ψυχές
και στο βαθύ το σκοτάδι έχει σταθεί ένα παιδί να ζεσταθεί
” Τώρα μα και πάντα, όταν η σύμβαση του συμφέροντος σκοτώνει την αθώα παιδική αγάπη και η θλίψη φέρνει απομόνωση:
Τώρα το δάκρυ κυλάει στο χώμα, και πέρα απ’ το βοριά
ένα καράβι ρωτάει ακόμα πού θα βρει στεριά
Πάει ο καιρός...
Όχι δεν είναι ανάλυση φιλολογικού ενδιαφέροντος. Είναι η αλήθεια του ποιητή που χωρίς περιστροφές μου θυμίζει πως δεν είμαι ζώο. Ο ορισμός του ανθρώπου σαν δίποδο αρπακτικό, λειώνει στο μοναδικό συναισθηματικό περιβάλλον που μεταφέρει ο κ. Γκάτσος και με πλημμυρίζει η σκέψη πως η χαρά της ζωής είναι η υπέρτατη αξία. Πόσο χαίρομαι που αγαπώ, πόσο χαίρομαι που ζώ, όσο μπορώ. Γιατί κανείς μετά δε ξέρει που θα βρει το καράβι στεριά.