Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Το “εγώ” είναι μια υπερβολή

Χωρίς τα αστρονομικά συμπεράσματα των μεγεθών, τις συγκρίσεις με τις βιβλικές φιγούρες, την βιολογική μας εξέλιξη ή την μεταφυσική μας προοπτική, είμαστε εδώ και τώρα παρόντες. Ενωμένοι σε σύνολα ή χωρισμένοι σε μονάδες, δεν έχει και πολύ σημασία, αντιλαμβανόμαστε, βιώνουμε και αναπαράγουμε μια υποκειμενική πραγματικότητα, υποστηριζόμενοι από μια παρελθοντική σκέψη. Εντελώς τυχαία ή καταπληκτικά πολύπλοκα, καταλήγουμε συνεχώς στο παρών ως μια “(διανοητικήύπαρξη)- (σύνθεση)”. Η σύνθεση αυτή, παρά την μοναδικότητά της, παραμένει ένα αποτέλεσμα στοιχείων που δεν ελέγχουμε. Το πόσο “εγώ” είμαι λοιπόν, εξαρτάται από το πως διαμορφώθηκε το “μείγμα του εγω”. Μια διαμόρφωση που κρατά όσο ανασαίνουμε. Έπειτα σταματά.
'Όταν “θα περάσουμε στην απέναντι πλευρά” και πάψουμε, αυτοί που θα μείνουν πίσω και μας γνώριζαν, θα μας θυμούνται! Στην αρχή θα θυμούνται τις πιο πρόσφατες συναντήσεις, έπειτα κάποιες εμπειρίες που μοιραστήκαμε, αργότερα τα σπουδαιότερα γεγονότα που μας συνέβησαν... και στο τέλος, μετά από χρόνια το όνομά μας. Ίσως η ανάμνηση να φέρει και ένα συναίσθημα. Ο χρόνος που θα έχει παρέλθει, θα έχει κρατήσει μόνο ένα θετικό ή αρνητικό συναίσθημα. Οι λεπτομέρειες θα έχουν ξεχαστεί. Χωρίς ανάλυση, χωρίς διάλογο, χωρίς ανταπόκριση, χωρίς αναστροφή. Είναι λοιπόν πάντα κατάλληλος ο καιρός, για να μας απασχολήσει το πώς θα νοιώθουν, αυτοί που μας γνώρισαν, όταν μας θυμούνται. Είναι πάντα κατάλληλος ο καιρός, να προσθέσουμε στο “μείγμα” μας αυτό που βελτιώνει την ποιότητά μας. Δεν είναι η υστεροφημία, αλλά το ότι θα χαίρονται όλοι περισσότερο, κι εμείς μαζί τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: